[Story] How It All Started: My Mountaineering Journey Since 1976 & The Mentors Who Shaped Me

It all began back in 1976, when I was still an 11-year-old primary school student. A friend encouraged me to join an excursion organized by the Mountaineering Club. I signed up, but since it was a two-day trip, I had to ask my parents first. Mentioning a two-day getaway resulted in me being removed from that specific trip, but at the same time, it inspired my parents to officially register me with the Mountaineering Club of Chania. Back then, becoming a member required a one-year probationary period and a sponsor to guarantee for you—and that's how I acquired my mountaineering identity, which I still carry today.

Sometime later, in the heart of winter, I made my very first ascent to the Kallergi Refuge. Full of excitement, I asked around who could teach me how to ski. Everyone pointed to one man: Antonis Plimakis.

That first meeting was marked by a true mountain adventure. A severe blizzard trapped us at the refuge. I vividly remember a helicopter arriving to drop provisions into the deep depression next to the shelter, as no one knew how many days we would remain snowed in. Once the storm cleared, we hiked down to the Omalos Plateau, stopping at the historic Drakoulakis cafe, where cars picked us up to bring us back to Chania.

Antonis Plimakis met my mother—who managed everything at home—and gained her complete trust. From then on, we headed up to Kallergi almost every weekend. We stayed overnight at the refuge, and right in the snowy hollow next to it, Antonis taught me my very first ski turns.

Other friends soon joined our group: Stratis Bournazos (now captain of the vessel "Daskalogiannis" and president of ANENDYK), Antonis Archakis, Giorgos Malinakis, and Lykourgos Manousakis. I was the youngest of the crew.

Thanks to my parents—who fully covered all expenses, with the Mountaineering Club acting as an intermediary—my ski training continued systematically. Every Easter, they sent me to Karpenisi to train at the Klaoudatos Ski School, accompanied by Thanasis Diakakis (then head of the local sports stadium). I remember years with other participants, but also times when I traveled alone with Thanasis due to my young age.

At the same time, my cousin Petros Stavroulakis became my sports mentor, introducing me to road cycling and helping me build the endurance and physical condition I needed. Armed with this strong foundation, I eventually found myself solo at Melintaou at Lefka Ori. Looking at the steep mountain slopes there, I realized that skiing alone wasn't enough. I began searching for what lay beyond, leading me to technical mountaineering: crampons, ice axes, ropes, and climbing.

This path led to the next major chapter in 1986, when I worked for Joseph, who was running the Kallergi Refuge at the time. Joseph became my mentor in ski touring and climbing.

The winter of 1987, we started our official mountaineering course. The training was led by the key figures who shaped modern mountaineering in Greece: Michalis Tsoukias, Christos Lampris, and Alekos Tsilogiorgis. Back then, courses were "2-in-1"—a continuous 20-day stay in the mountains (10 days on snow/ice and 10 days on rock), without returning to the city at all, unlike today.

Antonis Plimakis was always there supporting me. In 1988, when I told him we were preparing for Mont Blanc, he gave us his heartfelt blessing. It was a time when the mountains were largely uncharted for us—no modern tech or conveniences, just maps, compasses, and personal judgment. We were the first Cretans and among the very few in Greece attempting such a feat at the time.

In 1989, the Chania Mountaineering Club organized an expedition to the Matterhorn, with four participants and sponsorship from the Municipality of Chania and the company Hummel (Built-in Kitchens). It was an emotionally heavy expedition for me, as I left behind my son, who was just 5 months old at the time.

In 1990, came my first expedition to the Himalayas, targeting Thapa Chuli 5.600m in front of Annapurna South.

Three people stood as my great mentors: Antonis Plimakis in skiing, Joseph in ski touring and climbing, and Petros Stavroulakis in sports. The discipline, passion, and values they passed on to me continue to guide my steps to this day.

Πώς ξεκίνησαν όλα: Η ορειβατική μου ταυτότητα από το 1976 και οι άνθρωποι που με σημάδεψαν

Όλα ξεκίνησαν το 1976, όταν ήμουν ακόμα μαθητής Ε' Δημοτικού. Ένας φίλος με παρότρυνε να πάμε σε μια εκδρομή του Ορειβατικού. Γράφτηκα στον σύλλογο, αλλά η εκδρομή ήταν διήμερη και έπρεπε να το πω στους γονείς μου. Όταν τους ανέφερα ότι θα έλειπα διήμερο, αυτό στάθηκε η αιτία να με διαγράψουν από εκείνη την εκδρομή, αλλά παράλληλα και η αφορμή να με γράψουν επίσημα στον Ορειβατικό Σύλλογο Χανίων. Εκείνη την εποχή, για να γίνει κανείς μέλος, έπρεπε πρώτα να διατελέσει δοκιμαστικό μέλος για ένα έτος και να υπάρχει κάποιος που θα εγγυηθεί για αυτόν — κι έτσι απέκτησα την ορειβατική μου ταυτότητα, που κρατάει από τότε.

Λίγο αργότερα, μέσα στον χειμώνα, ανέβηκα για πρώτη φορά στο καταφύγιο του Καλλέργη. Εκεί, γεμάτος ενθουσιασμό, ρώτησα ποιος θα μπορούσε να μου μάθει σκι. Όλοι μου υπέδειξαν έναν άνθρωπο: τον Αντώνη Πλυμάκη.

Εκείνη η πρώτη γνωριμία σημαδεύτηκε από ένα αληθινό ορειβατικό βίωμα. Μια ισχυρή χιονοθύελλα μας απέκλεισε στο καταφύγιο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα ελικόπτερο να καταφθάνει και να ρίχνει προμήθειες στη βαθιά λάκκα δίπλα στο καταφύγιο, καθώς κανείς δεν ήξερε πόσες μέρες θα μέναμε αποκλεισμένοι. Όταν η κακοκαιρία υποχώρησε, κατεβήκαμε πεζοπορώντας μέχρι το Οροπέδιο του Ομαλού, στο ιστορικό καφενείο του Δρακουλάκη, από όπου μας παρέλαβαν τα αυτοκίνητα για τα Χανιά.

Ο Αντώνης Πλυμάκης γνώρισε τη μητέρα μου, η οποία διαχειριζόταν τα πάντα στο σπίτι και τον εμπιστεύτηκε απόλυτα. Έτσι, κάθε Σαββατοκύριακο ανηφορίζαμε στον Καλλέργη. Διανυκτερεύαμε στο καταφύγιο και στη λάκκα δίπλα μου έμαθε τα πρώτα μου βήματα στο σκι.

Στην ορειβατική μας ομάδα προστέθηκαν γρήγορα κι άλλοι φίλοι: ο Στρατής ο Μπουρνάζος (σήμερα καπετάνιος στο «Δασκαλογιάννης» και πρόεδρος της ANENDYK), ο Αντώνης ο Αρχάκης, ο Γιώργος ο Μαλινάκης και ο Λυκούργος ο Μανουσάκης. Εγώ ήμουν ο μικρότερος της παρέας.

Χάρη στους γονείς μου — που κάλυπταν εξ ολοκλήρου τα έξοδα, με τον Ορειβατικό απλώς να μεσολαβεί — η εκπαίδευσή μου στο σκι συνεχίστηκε συστηματικά. Κάθε Πάσχα με έστελναν στο Καρπενήσι, στη σχολή του Κλαουδάτου, με συνοδό τον Θανάση Διακάκη (τότε υπεύθυνο στο στάδιο). Θυμάμαι χρονιές με άλλους συμμετέχοντες, αλλά και χρονιές που ταξίδευα ολομόναχος με τον Θανάση λόγω του μικρού της ηλικίας μου.

Παράλληλα, ο ξάδελφός μου Πέτρος Σταυρουλάκης υπήρξε ο μέντοράς μου στον αθλητισμό, μυώντας με στην ποδηλασία κούρσας και χαρίζοντάς μου την απαραίτητη φυσική κατάσταση. Έχοντας πλέον δυνατό υπόβαθρο, βρέθηκα κάποια στιγμή στη Méribel-Daille. Βλέποντας τις πολύ απότομες κλίσεις των βουνών εκεί, συνειδητοποίησα ότι το σκι από μόνο του δεν αρκούσε. Άρχισα να αναζητώ τι υπήρχε πέρα από αυτό και έτσι έμαθα για την τεχνική ορειβασία: τα κραμπόν, τα πιολέ, τη χρήση σχοινιών και την αναρρίχηση.

Αυτός ο δρόμος με οδήγησε το 1986 στο επόμενο μεγάλο κεφάλαιο, όταν εργάστηκα για τον Joseph από την Αυστρια, ο οποίος διαχειριζόταν τότε το καταφύγιο του Καλλέργη. Ο Joseph υπήρξε ο μέντοράς μου στο ορειβατικό σκι και στην αναρρίχηση.

Τον χειμώνα του 1987 ξεκινήσαμε τη σχολή ορειβασίας. Την ευθύνη της εκπαίδευσης είχαν οι άνθρωποι που κινούσαν τότε τα νήματα και διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ορειβασία στην Ελλάδα: ο Μιχάλης Τσουκιάς, ο Χρήστος Λάμπρης και ο Αλέκος Τσιλογιώργης. Τότε οι σχολές ήταν «2 σε 1» — 20 ολόκληρες μέρες συνεχόμενης παραμονής στο βουνό (10 μέρες χειμερινό πεδίο και 10 μέρες βράχινο), χωρίς να κατεβαίνουμε στις πόλεις όπως γίνεται σήμερα.

Ο Αντώνης Πλυμάκης ήταν πάντα εκεί να με στηρίζει. Το 1988, όταν του ανέφερα ότι ετοιμαζόμαστε για το Mont Blanc, μου έδωσε ολόψυχα την ευχή του. Ήταν μια εποχή που το βουνό ήταν ουσιαστικά αχαρτογράφητο για εμάς, χωρίς ίχνος από σημερινές ευκολίες, παρά μόνο με χάρτες, πυξίδες και προσωπική κρίση. Ήμασταν οι πρώτοι Κρήτες και από τους ελάχιστους στην Ελλάδα που επιχειρούσαν κάτι τέτοιο τότε.

Το 1989 ακολούθησε η αποστολή στο Matterhorn από τον ΕΟΣ Χανίων, με τέσσερις συμμετέχοντες και χορηγούς τον Δήμο Χανίων και την εταιρεία Hummel (Εντοιχιζόμενες Κουζίνες). Μια αποστολή με ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος για μένα, καθώς πίσω στο σπίτι άφηνα τον γιο μου, που ήταν τότε μόλις 5 μηνών.

Το 1990 ήρθε η πρώτη μου αποστολή στα Ιμαλάια, στην κορυφή Thapa Chuli 5.600μ μπροστά από το Annapurna South.

Τρεις άνθρωποι στάθηκαν οι μεγάλοι μου μέντορες: ο Αντώνης Πλυμάκης στο σκι, ο Joseph στο ορειβατικό σκι και την αναρρίχηση, και ο Πέτρος Σταυρουλάκης στον αθλητισμό. Η πειθαρχία, το πάθος και οι αξίες που μου μετέδωσαν είναι αυτά που οδηγούν τα βήματά μου μέχρι και σήμερα.